21.12.11

TALLER DE DANZA 'ESPAZOS DISPOÑIBLES-TRAXECTORIAS IRREVERSIBLES' CON MÓNICA GARCÍA




Propoño un traballo de adestramento físico que sitúe o corpo en posición de acoller diferentes posibilidades de movemento. Despois, traballando dende a diversificación da atención que propicia a simultaneidade entre repetición de estímulos e produción de materiais, xeraranse construcións coreográficas transitorias que representan os estados, as velocidades e as dinámicas do corpo. Estas construcións articularanse a través do emprego de distintas ferramentas que manexaremos ó longo deste curso. O obxectivo é atopar dende o contexto proposto unha maneira subxectiva de entender e xerar o movemento.”


Os bloques temáticos básicos sobre os que traballaremos:
- adestramento físico.
- alineación e espazos do corpo.
- xeración de construcións coreográficas transitorias

Dende o  3 de xaneiro todos os martes e xoves 
de 18.45 á 20.15 e de 20.30 á 22h.
Mensualidade de 65 euros.
Info e matrícula no 659.888.709

Mónica García. Coreógrafa e bailarina, compaxina o seu traballo de intérprete coa dirección dos seus traballos propios i en colaboración. Traballou con Catherine Diverrés para o CCNRB en Francia, con Ana Vallés para Materile Teatro e o Teatro de la Abadía, tamén no Staatstheather de Damstadt (Alemaña), nas compañías 10&10 Danza e Provisional Danza entre outros.
Artista colaboradora En Residencia, un proxecto de Marc Rees para o Teatro La Laboral de Xixón e Chaptes Arts Center de Cardiff, e de "Babilonia I" de Carlos Fernandez para o Matadero de Madrid.
Traballou como coreógrafa para o Centro Dramático Nacional e para o Centro Dramático Galego. Premio do xurado ó coreógrafo no XVIII Certamen Coreográfico de Madrid; as súas pezas presentáronse en distintos festivais e teatros en España, Holanda, Gales e Portugal.
Os seus derradeiros traballos son "La velocidad de las cosas", estrea na Sala Nasa e "Nielheim", colaboración co cuarteto de corda vigués Suelen Estar Quartet estreado na Sala Ensalle de Vigo. Podedes visitar a súa web.


30.11.11

TRES COREÓGRAFAS


Tres discursos coreográficos esenciais para descubrir a escena contemporánea europea: a danza-teatro de Pina Bausch (1940-2009), a poética visual de Carolyn Carlson (1943) e o minimalismo matemático de Anne Theresa de Keersmaeker (1960).
A producción destas tres mulleres marcou a danza de fin de século. Elas son imprescindibles para entender o actual panorama das artes do movemento.

13.11.11

OLGA MESA
















El lamento de Blancanieves é a derradeira peza-película de Olga Mesa. Esta coreógrafa asturiana investiga o universo do corpo-palabra-imaxe dunha forma inconfundible onde a discontinuidade temporal, o pensamento do corpo, as referencias literarias e cinéfilas, a documentación do proceso en directo, os espazos abandonados e a palabra concentrada son diferenciais continuos do seu traballo.

Este derradeiro verán presentou o primeiro capítulo no festival Citemor (Coimbra, Portugal). Arredor desta residencia recollemos tres vídeos documentais onde a propia Olga Mesa explica a súa proposta, vemos unhas imaxes dos ensaios e por último atopamos as imaxes da representación de El lamento de Blancanienes que ten como obxetivo espertar unha alerta máxima na mirada do espectador.

12.11.11

POLINA






*
A formación dunha bailarina clásica recollida nesta BD de Bastien Vivès (Diablo Ediciones, 2011). O sacrificio continuo, a dor, a repetición do movemento, a súa enerxía, a estética aérea e controlada do ballet, as novas ideas contemporáneas, a viaxe cara o descoñecido, a importancia dos mestres e a superación do que nos transmiten. Todo isto e moito máis nesta historia para todos os públicos, cun interese moi especial para os afeccionados á danza.

29.10.11

BARBARA MORGAN

Nesta imaxe da bailarina e coreógrafa Martha Graham, Barbara Morgan recolle a excepcional busca da modern dance norteamericana, un fenómeno que revolucionou para sempre a danza escénica. Neste flickr atoparedes máis de cen fotos da artista visual que mellor documentou a esencia do pensamento do corpo nesta época dourada.

2.10.11

CURSO DE KIN-JO

O Kin-Jo é un arte marcial moderno que provén das tradicións milenarias. Permítenos dinamizar o corpo e equilibrar o noso interior. KIN-JO significa "Fonte Universal do Movemento" e amósanos a posibilidade de rexenerarnos e acadar a plenitude na vida cotián.

As katas empregadas sometéronse a probas por enerxéticos, médicos acupuntores e mestres de artes marciais. O Kin-Jo é accesible a todos e a todas as idades e asocia dinamismo e axilidade. Iste arte moderno ofrece unha nova vía orixinal, precisa, estructurada i eficaz que permite a expresión da beleza das nosas capacidades.

Imparte Olivia Aguilar. Traballa como quiromasaxista dende 1996. Especializada en diferentes técnicas de masaxe, linfoterapia, enerxética e naturopatía integrativa; é transmisora oficial de Kin-Jo dende o 2006. Impartiu cursos de Kin-Jo en España e Francia e colabora en cursos de Naturopatía integrativa en España e Portugal.

Martes e Xoves de 15.30 á 16.30h
1 día á semana/25 euros
2 días á semana/40 euros
clase solta/12 euros

Máis información e matrícula no 659.888.709

1.10.11

NOVO HORARIO DO CURSO DE DANZA CON MÓNICA GARCÍA: ESTADOS DISPOÑIBLES - TRAXECTORIAS IRREVERSIBLES (I)

A bailarina Mónica García impartirá tamén os mércores e xoves a súa proposta formativa:

Propoño un traballo de adestramento físico que sitúe o corpo en posición de acoller diferentes posibilidades de movemento. Despois, traballando dende a diversificación da atención que propicia a simultaneidade entre repetición de estímulos e produción de materiais, xeraranse construcións coreográficas transitorias que representan os estados, as velocidades e as dinámicas do corpo. Estas construcións articularanse a través do emprego de distintas ferramentas que manexaremos ó longo deste curso. O obxectivo é atopar dende o contexto proposto unha maneira subxectiva de entender e xerar o movemento.”

Os bloques temáticos básicos sobre os que traballaremos:
- adestramento físico.
- alineación e espazos do corpo.
- xeración de construcións coreográficas transitorias

Os mércores de 20.30 á 22:00 e os xoves de 18.30 á 20.00 de outubro á decembro.
Comeza o día 5 de outubro.
Mínimo 6 prazas e máximo 10 para a apertura do curso.
Mensualidade: 65 euros

Mónica García é titulada en Coreografía e técnicas de interpretación da Danza polo Real Conservatorio Profesional de Danza de Madrid , ademais de Especialista en “Cambios na Cultura e na Sociedade, novas tecnoloxías, novas industrias e novos usos” pola UOC-LABoral. Bailou con Catherine Diverrés para o CCNRB en Francia, no Staatstheather de Damstadt en Alemaña, nas compañías 10&10 e Provisional Danza entre outras. Foi asistente coreográfica en "Das haus of Bernarda Alba" dirixida por Mei Hong Lin para o Staatstheather de Darmstadt e foi profesora de danza para dita compañía. Podedes visitala na súa nova web.

30.9.11

DANZA ORIENTAL

imparte Mariana Vieira

O raqs sharqui ou danza oriental inicialmente foi unha danza ritual de agradecemento á terra e ó corpo femenino. Dende Exipto extendeuse polos paises árabes provocando unha ampla diversidade folclórica.
Neste curso regular centrarémonos no ballet e no folclore exipcio descubrindo varios instrumentos como o veo, snujs (címbalos), bastón e dabke e as danza específicas do folclore exipcio.

A danza oriental implica todas as zonas do corpo, concéntrase no abdomen e na columna vertebral. Tamén traballa internamente todos os músculos, os órganos internos e moi específicamente o ventre.
O raqs sharqui ou danza oriental é unha aventura de coñecemento do propio corpo femenino e do seu potencial.

Clase de proba o venres 7 de outubro
Todos os venres de 18.30 á 20.00h
10 prazas/mensualidade: 35 euros.

Mariana Vieira impartirá un taller intensivo de danza árabe dentro do Festival de Cine Euroárabe Amal a finais de outubro. Podedes atopar máis información sobre esta actividade na súa web.

26.9.11

MÓNICA GARCÍA (SOBREEXPOSTAS: A DANZA GALEGA ACTUAL)

¿Cuándo y dónde comenzaste a bailar?

M.G. No recuerdo el momento exacto en el que empecé. Bailar forma parte de lo que haces desde que eres niño pero puedo decir que empecé a ser más consciente en las clases de ballet en el colegio. Allí el ballet formaba parte del currículo. Luego simplemente seguí con ello en la Escuela de Artes y Oficios de Avilés y en la academia de Catherine Rezard y empecé a examinarme en el conservatorio. De ahí me fui a Madrid a la escuela de Carmen Roche donde además de seguir con la carrera de ballet, empecé a encontrarme con la danza contemporánea.

¿Sobre qué material y cómo bailas en tu última pieza?

M.G. En mi última pieza ‘la Velocidad de las Cosas’ trabajo sobre la idea de producir efecto, de afectarse y afectar a y para ello utilizo el cuerpo, el movimiento y el sonido.

Roland Barthes en ‘Fragmentos de un discurso amoroso’ habla sobre el lugar que ocupa la sentimentalidad en la modernidad, atribuyéndole la 'obscenidad del amor' y cómo el sujeto amoroso ha de asumir esta sentimentalidad y el lugar donde lo sitúa. Basándome en el cuestionamiento de esta sentimentalidad, su confrontación con lo que entiendo que provoca y el conflicto que se genera de ahí, presento La Velocidad de las Cosas como una auto-enunciación y utilizo la escena como dispositivo de confesión.

La danza comienza cuando pongo en relación los estímulos externos e internos. Se trata de actualizar la memoria cada vez, los elementos aprendidos conviven y se afectan por el momento presente y viceversa. No existe una coreografía escrita sino que las secuencias de movimiento se articulan dentro de una estructura más o menos flexible por la que transito. Los materiales concretos los entiendo en este caso como secuencias que comienzan y terminan sin que el desarrollo de una lleve necesariamente a la otra aunque todas son parte de lo mismo. Podría decir que en la pieza hay cinco escenas y cada una es el ejercicio y el resultado de algo. Los textos de las canciones que utilizo le dan un sentido a las escenas y enmarcan la pieza.

¿Cuáles son tus referentes artísticos?

M.G. No tengo ningún referente concreto pero si que hay gente y trabajos que de alguna manera me han impresionado, como la primera vez que vi en escena a Hisako Horikawa hace algunos años en Pradillo o en la última edición del Mes de la Danza de Sevilla a Israel Galván. Me interesan tanto los trabajos que son intuitivos y emocionales como las piezas que se basan en parámetros más teóricos y racionales siempre que sean trabajos comprometidos.

¿Cómo crees que evoluciona hoy la danza?

M.G. La danza, como el resto de las artes, debería evolucionar a tenor de la situación social y política en la que se genera. La época actual creo que nos está posicionando en un lugar de cuestionamiento. Creo que hay alguna gente que se hace muchas preguntas y la danza evoluciona gracias a ello.

¿Cómo valoras la situación de la cultura gallega en general y de la danza en particular?

M.G. Llevo poco tiempo en Galicia y no tengo toda la información que necesitaría para hacer una valoración rigurosa pero hasta donde conozco y desde que tengo contacto con la cultura y las artes escénicas aquí, se han cerrado la Sala Galán, la Sala Nasa y ha desaparecido el Festival En Pe de Pedra. Esto en parte es la muestra de que el modelo actual de gestión de las políticas culturales está obsoleto y de momento no parece que haya visos de renovación. No son los 'contenedores' los que generan el contenido sino las personas que los habitan. La precarización del sector cultural es evidente y la repercusión de esto ya se está haciendo notar. La gente que tiene ideas, y me consta que en Galicia la hay, no tiene apoyo porque existe falta de interés real por parte de las administraciones públicas que son en definitiva las que deben procurar que el dinero público repercuta de manera positiva en la ciudadanía. Lo que cada uno entiende por 'positivo' es una de las cosas que habría que analizar. Par mí todo se basa en una falta de responsabilidad y de compromiso auténtico sobre todo, de la gente que gestiona el dinero público.

¿Cómo crees que se debería organizar un trabajo en red que fortaleciese la colaboración entre los actores culturales? ¿Propones alguna acción concreta?

M.G. Creo en el encuentro y las sinérgias que pueden surgir de él por tanto pienso que se deberían de generar contextos que lo favorezcan y propuestas que vayan en ese sentido. Este encuentro debería de ser productivo y no solamente quedarse en el desarrollo de discurso. Habría que utilizar las bases teóricas que se están generando desde hace algún tiempo para accionar y que esto trascienda de manera que las políticas se vean afectadas y se empiecen a cambiar los paradigmas actuales. Esto involucra tanto a creadores como a público, políticos, teóricos, programadores y gestores de salas y espacios expositivos. El cambio tendría que pasar por el auto-cuestionamiento de los roles y de las actuaciones de cada sector y a partir de ahí generar nuevos modelos de acción, flexibles y en constante revisión. Los modelos actuales, como ya dije, creo que están obsoletos.

¿Cuáles son los mecanismo de producción y distribución para lograr movilidad en tu trabajo?

M.G. Mi trabajo se basa en la autoproducción y la autopromoción y todo lo que eso implica.

¿Donde creaste y bailaste tus últimas piezas?

M.G. Las dos últimas piezas las he producido y estrenado en Galicia. Las anteriores en Madrid.

¿Podrías señalar algún evento, espacio o programación que esté ampliando hoy las fronteras de la danza?

M.G. Creo que existen varias iniciativas que están generando espacios de diálogo en varios sentidos, intentando de alguna manera 'practicar la teoria'. Las fronteras de la danza creo que están bastante agujereadas desde hace tiempo y en este sentido en Barcelona y Madrid se generan contextos desde La Porta o el Matadero que se mueven en esos terrenos y seguro que hay más. Me parece interesante a priori la propuesta del Festival MAPA 2011, que propone la generación de trabajos in situ a partir de la reflexión sobre la relación entre las estructuras de poder y la población o sobre el concepto de 'acontecimiento artístico'...

¿Qué aconsejarías a un espectador para iniciarlo en la danza que se programa actualmente?

M.G. No se si le daría un consejo pero si le sugeriría que adopte un rol productivo, esto es, que entienda cuál es su potencial como público y se responsabilice de su papel. Tenemos que quitarnos de encima esa idea del consumidor pasivo y empezar a asumir nuestro potencial como cocreadores de lo que sucede en general a nuestro alrededor. Con respecto a la danza exactamente lo mismo.

Mónica García é titulada en Coreografía e técnicas de interpretación da Danza polo Real Conservatorio Profesional de Danza de Madrid , ademais de Especialista en “Cambios na Cultura e na Sociedade, novas tecnoloxías, novas industrias e novos usos” pola UOC-LABoral. Bailou con Catherine Diverrés para o CCNRB en Francia, no Staatstheather de Damstadt en Alemaña, nas compañías 10&10 e Provisional Danza entre outras. Foi asistente coreográfica en "Das haus of Bernarda Alba" dirixida por Mei Hong Lin para o Staatstheather de Darmstadt e foi profesora de danza para dita compañía. Podedes ver unha mostra da súa derradeira peza "La velocidad de las cosas" neste vídeo e coñecer a súa web.

18.9.11

31.8.11

UXÍA P. VAELLO (SOBREEXPOSTAS: A DANZA GALEGA ACTUAL)



¿Cando e onde comezaches a bailar?

U. V. Comecei a bailar de nena, no típico grupo de baile galego, onde por certo,daba clase unha señora andaluza... Cando tiña 11 anos, abriu a primeira escola de ballet en Vilagarcía. Colocaron o cartel ó lado da miña casa e fun a primeira alumna inscrita nesa escola.

Cando cheguei a Santiago, entrei en contacto coa danza moderna e contemporánea a través do Espazo de Danza da Universidade e das actividades do xa desaparecido Teatro Galán, onde coñecín outros xéneros como o butoh e a danza-teatro.

¿Sobre que material e como bailas na túa derradeira peza?

U.V. Non bailo na miña última peza. É un solo que eu dirixín e que Borja Fernández, actor e músico, interpreta. Isto ten que ver co meu gosto polos bailaríns-actores ou actores-bailaríns. Interésanme os xéneros híbridos e os intérpretes que integran máis dun método no seu traballo. Non acostumo traballar con bailaríns que só bailan.

Ese traballo, "Rewind. Fantasías en 1987", parte das memorias do pasado do intérprete e a partir delas e a súa manipulación camiña cara á construción dunha personaxe de ficción e unha fantasía ou espellismo en escena. Traballamos tamén sobre referencias como o western e a vida do vaqueiro.

¿Cales son os teus referentes artísticos?

U.V. Creo que unha mestura de todo aquel espectáculo, película ou obra de arte que vexo e me impacta. Non creo que se poidan recoñecer no meu traballo similitudes con estes referentes. Impactáronme espectáculos de danza, teatro e circo de Pina Bausch, de Anne Teresa de Keersmaeker, de Alain Platel, de Alain Buffard, de Zimmerman&De Perrot, Pippo Delbono, o grupo portugués Teatro Praga e, sobre todo a "Trilogia Flatland" de Patricia Portela.

Creo que son referentes máis directos aqueles artistas cos que te formas. No meu caso Guillermo Weickert, Jean Paul Bucchieri ou Anton Skrzypiciel foron ídolos, e despois pasaron a ser profesores dos que aprendín algúns dos métodos que uso na creación.

¿Como crees que hoxe evoluciona a danza?

U.V. Creo que hai dúas vías. Por unha parte os xéneros hibridos comezan a tomar formas novas, que en pouco tempo poderán recibir definicións e "nome". Dentro desta vía paréceme interesante algunhas tendencias ó social, á integración da realidade en palco; creo que esta vía ten a súa orixe no aparecemento do "corpo social" do bailarín en palco (véxase Pina Bausch) pero o avance cara ó hiperrealismo, á integración da sociedade no espectáculos, abre unha nova porta moi beneficiosa para a danza.

Por outra parte, hai unha volta ó antigo, ó clásico, neoclásico e clásico contemporáneo. Paréceme interesante como público pola súa calidade "museística", pero creo que devolve á danza a un estadio anterior de hermetismo, isolamento e falta de conexión coa sociedade.

¿Como valoras a situación da cultura galega en xeral e a da danza en particular?

U.V. Aínda que existe un bó número de artistas con moito que dicir, experimentar, con grande forza creativa e unha renovación xeracional nas súas mans, creo que a cultura en Galicia está nunha situación absurdamente vulnerable ó sistema político, a certas institucións e a un mercado "estraño"

A nivel de danza, a situación paréceme dramática precisamente por causa deste sistema da cultura galega en xeral. É sospeitoso facer danza contemporánea. A todos os niveis competimos co teatro, sendo áreas completamente diferentes. Algúns de nos sobrevivimos gracias a compañías de teatro abertas á contemporaneidade, que ó mesmo tempo son outra minoría e están obrigadas sen conseguilo, a competir no mercado con aquelas "históricas".

Finalmente, a actual inactividade e falta de interese polos creadores profesionais galegos por parte do Centro Coreográfico Galego, fai con que non exista ningunha institución pública que invirta algúns cartos -non de forma "anecdótica"- , de forma transparente, na danza. Existe un orzamento para a danza de Galicia (o Centro Coreográfico, neste ano de crisis, dispoñía de 400.000€ ) pero non existe un proxecto forte e claro onde se estea a invertir.

Desde as institucións públicas, as compañías de danza non son apoiadas porque non teñen unha distribución potente, pero a compañía "pública" vendeu desde a estrea do seu último espectáculo "Tres de tres"en xuño, 5 bolos en cinco meses. É un mal exemplo.

A desaparición da sala Nasa, único centro que programaba danza con normalidade na "capital cultural" de Galicia, Santiago, é outro dos alicerces dos creadores e público da danza que desaparece.

Dramático.

¿ Como crees que se debería artellar un traballo en rede que fortalecese a colaboración entre os actores culturais? ¿Propós algunha acción concreta?

U.V. Quizais comezar por un traballo de investigación do que existe agora mesmo en Galicia (artistas, obras, institucións, xéneros que se abordan, etc.). Creación de unha base de datos ben organizada e accesible, para poder xerar "encontros". O formato dos encontros é o que podería repensarse, sería un traballo de investigación paralelo, dos medios con que contamos para colaborar.

Quizais este traballo non debería ser organizado e realizado polos artistas, senón que habería que tirar de profesionais de outras áreas, expertos na análise de grupos sociais, profesionais, de dinamización...

Non sei, depende un pouco do tipo de colaboración que se busque.

¿Cales son os mecanismos de produción e distribución para lograr a mobilidade do teu traballo? ¿Onde creaches e bailaches as túas derradeiras pezas?

U.V. Creei sempre a base de residencias, fora e dentro de Galicia. Foron case todas conseguidas por presentación de proxectos en convocatorias públicas. Fixen residencias do CCG, do CDG, no Centro de Artes de Sevilla, no Assas de Palco en Guimaraes, en Vo'Arte e Centro Cultural de Belém en Lisboa. A veces foron conseguidas gracias á colaboración con artistas de outros lugares. Resulta moi positivo cando a convocatoria de residencia inclúe a programación da peza no propio espazo, ou cando impulsa a súa programación en outros espazos, como facía antes o Centro Coreográfico Galego.

Presentei as miñas pezas en centros de artes como o Centro Cultural de Belém, o de Sevilla e o de Sines, en salas alternativas como Nasa e Ensalle en Galicia ou DT en Madrid, en festivais como BCSTX, Escena Contemporánea, Mov-s Galicia, Alt de Vigo, Festival de Solos da Malaposta, En Pé de Pedra, etc.

¿Podes apuntar algún evento, espazo e/ou programación que estea a ampliar ás fronteiras da danza na actualidade?

U.V. O teatro María Matos en Lisboa está a realizar unha programación contemporánea arriscada e abundante que inclúe danza.

Parece que este ano se xenerou polémica no Festival de Avignon, porque un 40% da programación era de danza.

¿Que lle aconsellarías a un espectador para inicialo na danza que se programa actualmente?

U.V. Sei que é a vía máis difícil, pero aconsellaría que viaxe fora de Galicia e tente ver os clásicos contemporáneos, que son moitos e nunca tivemos oportunidade de velos aquí. Porto e Guimaraes costuman programar este tipo de espectáculos e coreógrafos e están relativamente cerca de Galicia.


Uxía P. Vaello (Vilagarcía de Arousa, 1978), fórmase en Historia da Arte na Universidade de Santiago de Compostela e en danza na Escola Superior de Danza de Lisboa. Estudou técnicas de danza e composición e outras disciplinas con mestres como Rui Horta, Margarida Bettencout, Anabelle Bonnéry, Angelique Willkie, Guillermo Weickert, Francisco Camacho, Jean Paul Bucchieri, Anton Skrzypiciel, Janusz Subicsz, Andrés Corchero, Roberto Fratini,etc. Desde 2007 trabalha en Galicia nos seus proxectos de creación, a solo: "Arder nun Hotel" ou en colaboración con outros artistas "Play", "Rewind. Fantasías en 1987", con Borja Fernández e "Assemblage" con Laura Lizcano. Impartiu clases de danza no Espazo de Danza da USC, para o cal coreografou a peza "Cun par de tacóns!". Ten participado como voluntaria en performances de Vera Mantero, Meg Stuart e Zangh Huan, entre outros. Colabora como intérprete ou coreógrafa con compañías galegas como Voadora, A Artística, Pistacatro ou Centro Dramático Galego. Formou parte do proxecto Skite/Sweet&Tender Porto 2008 e ás súas pezas foron presentadas en festivais e espazos como Festival Escena Contemporánea (Madrid) , Festival BCSTX (Barcelona), Festival En Pé de Pedra (Santiago), ou Box Nova (CCB, Lisboa), entre outros.

25.8.11

INICIACIÓN Ó COMPÁS E Ó BAILE FLAMENCO


O flamenco é unha modalidade de baile na que os movementos de pés, mans e brazos son moi precisos aínda que os bailaores e bailaoras improvisen dentro dunha estrutura. Neste curso regular acercarémonos a este estilo pouco a pouco, partindo do sentimento que esta música nos provoca e tentando descubrir o noso "duende". Contactaremos cos diferentes “palos” e traballaremos o compás, a colocación, a coordinación de brazos e pernas e a técnica de pés.

Imparte: Aranzta Villar é actriz e traballa habitualmente coas compañías Nut Teatro e Chévere Producións. Realizou formación regular de baile flamenco na Escola de Danza El Taller a cargo da bailaora Beatriz Gamborino e recibiu varios cursos intensivos cos bailaores sevillanos Carlos Robles e Marco Vargas.

Horario: Todos os luns de 18:30-20:00
Prezo mensual: 35€. 10 prazas
Comezo 3 de outubro

18.8.11

STREET DANCE DENDE OUTUBRO


Dende o barrio do Bronx chega o Street Dance, unha fusión do hip hop co funky, do krumping e o locking; unha iniciativa para os máis novos que interesados polos bailes urbanos queran potenciar a creatividade, o estilo, a coordinación sempre dende a imaxinación.

Todos os martes e xoves de 18.30 á 20.00 dende o 4 de outubro.
Mensualidades de 45 euros de outubro á xuño.
Alumn@s dende os 12 anos. 10 prazas por orde de matrícula no 659.888.709

Imparte as clases Alo Fernández con formación en danza clásica, bailes de salón e hip hop. A súa proposta inspírase nos bailes actuais e na recuperación dos movementos do hip hop; aposta tamén por unha renovación de estilos dende a imaxinación. A súa aposta musical abrangue dende o Rap Old School de Notorius Big ou Tupac ata ritmos actuais como Jessie J., Ciara, Missy Eliot, La Mala Rodriguez e Shyla.

9.8.11

CURSO DE TÉCNICA VOCAL CANTADA E FALADA CON MÓNICA DE NUT


A proposta de curso que nos achega Mónica de Nut

para o 15 e o 16 de outubro:

OBXECTIVOS:

- Coñecer e desenvolver as posibilidades vocais personais.

- Evitar problemas relacionados coa voz e o seu uso.

- Obter o mellor rendimento vocal co menor esforzo.

- Coñecer e exercitar as técnicas de relajación e respiración adecuadas para a fonación con conciencia corporal.

- Dotar de firmeza, alcance, flexibilidad e naturalidade á voz .

- Análise das cualidades do son vocal para conseguir a máxima gama de matices: volume, entoación, duración, ritmo, velocidade… aproximando a voz falada ó canto e viceversa.

- Descubrir formas de expresar coa voz a emoción e o propósito do discurso.

- Cantar cancións como solista e a coro propostas no cursos e polo alumnado.


METODOLOXÍA:

Curso práctico no que os/as participantes exercitan as técnicas que se van presentando na súa maoría en grupo. Comprobarán a súa utilidade con exercicios corporais de respiración e movemento, con outros de descubrimento e traballo das cualidades vocais e comunicativas. Atenderase especialmente a coordinación da linguaxe corporal e vocal sen obstaculizarse; enriquecéndose e completándose entre sí na fala e no canto.

PROGRAMACIÓN E CONTIDOS:

SÁBADO 15 de outubro:

1ª sesión: Sábado de 10:00h á 12:30h.

Presentación

Quecemento corporal e respiración para a fala e o canto I

Vocalización para a fala e o canto I

2ª sesión: Sábado de 12:30h á 14:00h.

Traballo de canción a varias voces (entoación, rexistro, dicción, empaste, dinámica… no canto)

3ª sesión: Sábado de 16:00h á 18:00h.

Quecemento corporal e respiración aplicada ó canto II

Vocalización aplicada ó canto II

Comentario dos apuntes de técnica vocal facilitados

4ª sesión: Sábado de 18:00h á 20:00h.

Traballo de cancións para solista con acompañamento instrumental gravado

(entoación, rexistro, dicción, empaste, dinámica… no canto)


DOMINGO 16 de outubro:

5ª sesión: Domingo de 10:00h á 12:00h.

Quecemento corporal e respiración aplicada ó canto III

Vocalización aplicada ó canto III

Resposta a preguntas dos apuntes facilitados

6ª sesión: Domingo de 12:00h á 14:00h

Traballo doutra canción a varias voces (entoación, rexistro, dicción, empaste, dinámica… no canto)

Repaso e perfeccionamento da primeira canción

7ª sesión: Domingo de 16:00h á 18:00h

Equilibrio do espacio sonoro: planos, empaste, efectos coa voz entoada

Traballo de cancións para solista con acompañamento instrumental gravado

(entoación, rexistro, dicción, empaste, dinámica… no canto)

8ª sesión: Domingo de 18:00h á 20:00h

Traballo co material musical ou teatral que o alumnado estea a traballar persoalmente


Mónica de Nut canta ópera, jazz, música de raíz, música experimental… ten experiencia na interpretación teatral e na expresión corporal. Estudiou piano e pedagoxía musical diplomándose na Universidade de Vigo. Formouse no canto lírico licenciándose na Escola Superior de canto de Madrid na especialidade de Teatro Lírico, no canto tradicional en varias agrupacións e no jazz na escola Estudio de Compostela e no S.P.J. de Pontevedra.

Ademáis de cantar en varias agrupacións como Isga Collective, o duo Litanei, pandeireteiras A Buxaina… lanzou un primeiro disco de Mónica de nut trío, con Paco Dicenta ó baixo e bases eléctrónicas e Virxilio da Silva á guitarra.

Participou tamén en montaxes operísticas e de teatro musical; incluída a interpretación de Jenny na Ópera dos tres reás de Bertolt Brecht e Kurt Weill dirixida por Quico Cadaval e protagonizada por Luis Tosar.

http://www.myspace.com/monicadenut

Máximo 10 prazas por orde de matrícula no 659.888.709.
Prezo: 120 euros.