A teatralidade na danza e a dramaturxia na escena son as bases estables do traballo da coreógrafa e bailarina Kirenia Martínez. Formada na Escola Superior de Arte de La Habana. É cofundadora da Cía. Entremáns, ven de dirixir Kyra, o derradeiro traballo do CCG. Podedes vela na súa peza A medio metro de lo vivido.
Yvonne Rainer, coreógrafa e cineasta americana, presentou en 1968 en Nova York a súa peza Trio A. A mente é un músculo. Con ela a danza transformouse nun modo de pensamento. Nisto Artaud tivera moito que ver definindo a palabra como o músculo da lingua, a respiración e o movemento das mandíbulas. Case vinte anos despois, Olga Mesa presenta EstO NO eS Mi CuerpO, unha peza que xurdiu dunha teima evidenciada pola creadora: “Descoñezo o que pensa o corpo e o que sinte o pensamento”.
Despois da gran aportación de coreógrafos fundamentais como Martha Graham, Doris Humprey, José Limón e Merce Cunningham -todos eles constructores de diversas técnicas para interpretar as súas coreografías- os novos coreógrafos seguiron investigando e atoparon outras posibilidades cinguidas a novas formas de expresión a través do movemento. Xurdiron entón o contact improvisacion, o release, o body mind centering e o flying low.
Despois de entrar na posmodernidade con Cunningham, atopamos tres discursos coreográficos esenciais para a escena contemporánea como a danza-teatro de Pina Bausch (1940-2009), a poética acuática de Carolyn Carlson (1943) e o minimalismo matemático de Anne Theresa de Keersmaeker (1960). A producción destas tres coreógrafas marcou a danza de fin de século e son imprescindibles para entender o panorama das artes do movemento na actualidade.
