.jpg)
Dende o MOV-S 2012 - un proceso colaborativo
que culminará nun encontro iberoamericano arredor da danza, as artes do
movemento e a creación contemporánea en Cádiz o vindeiro xuño - lanzan a pregunta: ¿Que é danza?, ¿De que falamos
cando falamos de danza?.
Mais ¿Como abordar esta cuestión poliédrica
e aínda controvertida? Podemos ampararnos no pensamento múltiple que
inclúe diversas formas de indefinición. Dende aí podemos repensar a danza;
dende a negación dos lindes inflexibles, dende o centro móbil e múltiple
desprazándonos ata as fronteiras mutantes do que hoxe é arte e pensamento.
Podemos intentalo, falar da danza
expandida, repensada, híbrida, libre de implícitos unificadores que nesgan os
matices. A danza conectada co social, co poético, co científico, coa
diversidade na tradición e na vangarda. A danza que improvisa mentres avanza. A
danza dos precursores e dos novos clásicos; a nova danza e a non danza, a danza
da crise, a que expresa que sucede neste mesmo intre. A danza integrada, abstracta,
posmoderna; a danza teatro, a performática, a danza que renova ós clásicos, a
danza tradicional, a académica que teme e nesga a inexistencia de fronteiras. A
danza que amplía os seus límites, a que reforza un centro, sempre múltiple e en
constante movemento.
A que non entende de simplificacións entre Norte e Sur, nin de definicións, a que propón códigos pechados ou abertos, a
danza somerxida, a dixital, o cinedanza, a videodanza, a ciberdanza. A danza
pobre e tecnolóxica que compoñemos no presente. A danza que xurdirá diste
proceso de desprogramación, diste case punto cero, a danza que está a contar a
desaparición dun Estado de benestar só europeo.
A danza de resistencia dos territorios esquecidos,
que son a maioría. A danza autista, a danza dos grandes centros icónicos, a danza
urbana da rúa. A danza conectada, asociada, a danza que suma, que colabora e
une. A danza imaxinada, a que non está documentada, a danza mítica das
esfinxes, a grega, a dos escravos, a da guerra, a dos solsticios e as vodas, a
danza da Historia da danza – a dos grandes fitos-, a danza que está fora da
Historia. A periférica, a das pequenas comunidades sen Estado, a dos oprimidos,
os desprazados, os emigrantes e tamén a danza libre, múltiple, consciente e
expandida: a danza sempre utópica do futuro.
*
A foto é de Bárbara Morgan.
